Na gałęzi sowa huczy- gdzie mój mąż się znowu włóczy, dzień przesypia w nocy znika, wykastruję rozpustnika. Usłyszały kruki sowę, aż chwyciły się za głowę, i krakały - Co to będzie gdy posypią się żołędzie. Wraca mąż do żony sowy, i kapelusz ściąga z głowy, ukłonił się przed nią nisko, ależ było widowisko. Sowa skrzydła nastroszyła, za kubraczek go chwyciła, potrząsając nim, huczała, aż mu pióra połamała, kruki widząc cyrk ten cały, z drzew ze śmiechu pospadały. A mąż siedzi zawstydzony, już nie może zdradzić żony, ona bardzo mądra była, i skrzydełka mu skróciła. Morał jest do mężów taki. Nie zadzieraj z białogłową, bo podzielisz los ze sową.

Sowa na dyżurze wiosennym w szkole ptaków.

Dumna sówka:)