Śniły mi się syrenki bez morza Śniły mi się ptaki bez nieba. O, miasto, ucieczko grzesznych, gdzie moja wina? Tu miejsce na labirynt i na głowę kamień. I nikt nie krzyknie nawet, kiedy upadnę w tym zgiełku zmotoryzowanym. Jak resztki lodu sprząta się przed wiosną, obcego człowieka poniosą. Zbiegną się nagle wszystkie strony i pory roku będą równocześnie. Wszystkie chwile ma raz uderzą do serca i spór będą wiodły: do której z nich należę. I to niech będzie spowiedź. Ale bez rozgrzeszenia. Nie chcę, by okradano mnie z mojego życia.