Zaszczu­ta niczym syrena w morzu czu­jesz, że przeg­ry­wasz Od upad­ku dzieli tyl­ko chwi­la, kwes­tią to od­dechu Nie wzniesie na wyżyny nic, ni poez­ja, ni mu­zyka Ut­ra­cona tożsa­mość, młodość, na to nie ma se­rum

Niejed­nokrot­nie po­padałam ze skraj­ności w skraj­ność. Zas­ta­nawiająco bo­les­ny wydźwięk śmie­chu, czy szloch przy­pomi­nający gwałtow­ny śmiech?