Bo są jeziora i są kwiaty, Pod powiekami śpiące w głuszy, I czasem zabrzmi głos skrzydlaty, W ukryciu wodnych pióropuszy. I kiedy milczą wszystkie chóry, I ziemi krwawy dyszy opar, Brzmi jeszcze głos poety, który Walącym w dąb się wichrom oparł. Brzmi jeszcze czysta, żalna nuta, Która do duszy ci przenika, I śpiewać będzie zawsze póty, Póki się rodzi świat i znika. Ten głos jest nikły i nieśmiały, A bije w niebo jak skowronek, I taki cichy, taki mały, Przecież zwiastuje wielki dzionek... Ach, nie ostatnim anim pierwszy, Któremu na to serce dano, Aby zaklinać w małość wierszy Olbrzymi pogłos - vox humana. Odpowiedz