Wilk nie boi się ciemności, bo on sam jest ciemnością.

O mój grzeszny bracie wilku,na cóż jeść tak wiele ?. Mało było mój plebanie,zjadłbym jeszcze ciele. Wisła nasza się zajęła,ryby pogorzały. Opalone szczupaki ,do Gdańska leciały. Stodoła się rozhulała,zająca goniła, Izba widząc takie dziwy,oknem wyskoczyła.

Bieżał zając przez cmentarz, obalił dzwonnicę. Musiał księdzu grzywnę dać - - marmurową świecę. A plebanem został cygan,na lipowym moście. Przyszedł doń się wilk spowiadać - - zjadł sto gęsi w poście.