Czytając napis w kamieniu. Ktoś kogoś po latach spotkał. Spojrzał na datę urodzin. Zmieszał się, zdziwił i zadrżał. Tuż obok pamięć skończona. Na grobie krzyż pochylony. Znicz zeszłoroczny nie płonie. Grób brakiem życia raniony .

A choć ich życia płomień zgasł. To myśli o nich. Są przecież w nas.

Więc płomykiem jak dłonią. Dłonią ciepłą i jasną. Pozdrawiamy tych wszystkich. Których życie już zgasło. Hanna Łochocka "Płoną świeczki"

I w ten smutek złotawy. I w ten płomyk zamglony. Przybrały się Zaduszki. Jak w przejrzyste welony. Płoną świeczek szeregi. Płoną świeczek tysiące. Powiewają płomyki. Zamyślone i drżące.

Niech dzisiaj dla was ,zapłonie ta świeczka, ten płomień który niesie ,cień naszej pamięci. Wy na pomnikach i wy bezimienni, dla nas byliście,my dzisiaj dla was. Niech was w opiece, mają wszyscy święci.

Patrze na płomień ,tlący się w zniczu. Smutek i zal, się we mnie budzi. Spoglądam w niebo i zadaje pytanie. Dlaczego Boże ,zabierasz dobrych ludzi. Zabierasz tych ,co maja serca szlachetne. A ci bez niego, po ziemi stąpają .