Wciąż przychodzisz do mnie wierszem. Cicho w myślach się rozgaszczasz. Nie uprzedzasz ale jesteś, wyciągając blask z zanadrza. Nie masz pory wyznaczonej, więc odwiedzasz mnie przed świtem. Kiedy elfy tańcząc lekko, dzielą srebrem się z księżycem. Jesteś przy porannej kawie i w południe, i o zmierzchu. Biegniesz polem, łąką, lasem, tańczysz w śniegu, śpiewasz w deszczu. Słowem kwitniesz najcieplejszym, słońce widzę przez Twą postać. Mostem tęczy siedmiobarwnej... spadam, by w ramionach zostać... Odpowiedz

Wszystko, czego pragnę z rana to odrobina miłości i kawa. Odpowiedz

Od razu mam smak na kawę. Odpowiedz

Przecież do szczęścia potrzeba tak mało - na przykład kubek dobrej kawy. Odpowiedz