Ważne są małe rzeczy. Ważne są drobiazgi. Wspólna kawa przy jednym stole. Dzielenie się smakiem i słowami. Śmiech w oczach, rozmowa. Ciastko przekrojone na pół. Tyle snów można, przecież wypowiedzieć. I wciąż mieć nadzieję, że się spełnią.

Kiedy jest koniec? Koniec nie następuje w momencie fizycznego rozstania, ani nawet w pewnym sensie uczuciowego. Prawdziwy koniec relacji, następuje wtedy, kiedy przestajemy dzielić z drugą osobą wszelkie płaszczyzny: ciała, serca, duszy. Prawdziwy koniec jest wtedy, kiedy zasypiając nie myślimy o tym, czy już śpi. Kiedy budząc się rano nie zastanawiamy się czy już wypiła kawę.

Codziennie żyjmy tak jakby to był ostatni dzień naszego życia

"Lubię ten rytuał. W tym samym czasie pijemy kawę, jednak bez siebie. Obok. To świat pachnie pod oknem. Obłędnie. Bo przecież i ja piję kawę, i ty. W tym samym czasie słodzisz, ale w innym miejscu, w którym ja nie słodzę, w którym mnie wcale nie ma. Ani jednej łyżeczki. Nie słodzę. Pijemy kawę. Widzę, jak zbliżasz filiżankę do ust. Dolewam snów do kawy. I ciebie. I mleka." /Kaja Kowalewska - Moje nagie płótna/

Kawa musi być gorąca jak piekło, czarna jak diabeł, czysta jak anioł, słodka jak miłość

„…Nauczę się jakichś opowiastek, wymyślę nowe słowa, aby powiedzieć ci, że kocham cię bardziej, niż kogokolwiek.”

Ta kawa budzi mnie.