Kiedyś życie na Ziemi, tętniło radością, człowiek wtopiony w przyrodę, był samą miłością. Uczył się od niej ,wszelkiego rzemiosła. Ona ,była mądrością. Szczęściem była wiosna. Lecz człowiek rzucił swej, Ziemi wyzwanie. To ja jestem Ziemio, twoim panem. A ty bezbronna musisz mi się poddać i swoje dobra mej wygodzie, memu szczęściu oddać.I stało się - ołowiane chmury, betonowe domy, ropiejące wody. Nie masz już, Ziemio swoistej urody. Kiedyś moja planeta była rajem ,dla każdego stworzenia.

Geniusz, geniuszowi dorówna, ale nigdy nie odkryje wszystkich tajemnic kosmosu.

Dopóki nam ziemia kręci się, dopóki jest tak czy siak, Panie, ofiaruj każdemu z nas, czego mu w życiu brak.