Jezioro, szuwary ,ptaki wysiadające jaja i piękne polne maki.

Widok karmiącej ptasiej mamy ,zadziwia swym niesamowitym urokiem.

A wewnątrz... zrywały we mnie ptaki drzemiące w gniazdach. Był cały w moim grzechu i w mej tajemnicy. Powiedz, to musiało boleć - to musiało ciążyć (fala myśli opada tak ciężko jak wieko z metalu) - Milczysz - lecz dzisiaj już wiem, otwarta na zawsze Twym słowem - że wtedy nie docierpiałam w Tobie właściwych rozmiarów. Powiedz... dziś Miłość chciałaby sobie przywrócić ten ból... odebrać go Tobie i w siebie jak taśmę ostrą przewinąć... Za późno, dziś każdy ból, który powraca od Ciebie, po drodze odmienia się w miłość. Jakiż skrót! Jaka dobroć poznania! A przecież nawet nie podniosłeś oczu - mówiłeś ze mną tylko tamtymi oczami, które studni głęboki blask odtworzył.

Niekiedy szczęście zamieniamy w proste słowa, Którymi wypełniona jest nasza głowa. I wszystko jest piękne wokół. Blask znów pojawia się w naszym oku. Codzienność nabiera nowego smaku. I znów słyszymy świergot ptaków. I uśmiechamy się do innych ludzi, co czasem zdziwienie może budzić. Bo tak rzadko zwracamy uwagę, że szczęście mija nas na każdym kroku. A my stoimy tylko patrząc z boku. Tylko cichutko pragnąc, by szczęście i nas odnalazło w tym roku. Może wiec sami zróbmy też pół kroku, by ktoś obok był szczęśliwy jeszcze dziś o zmroku. Bo przecież nie wiemy ile szczęście trwa, A kiedy nas mija pojawia się w oku łza. Nie za tym co było, Lecz za tym co w tamtej chwili, kiedyśmy szczęśliwi byli. Dla siebie i innych nie spełnili, a przecież już nikt nie wróci nam tamtej chwili. Autor: Wiolinka.

Hej Mama dawaj mi tego robala bom głodna jak cholera :)