Ona! Ona! jej ulubiona choinka, ale jakże inna! Na wątłych jeszcze ramionkach dźwiga kolorowe świeczniki, a w nich palące się świece. Ciężkie cukierki obciążają jej spokojne, błyszczące gałązki. Stoi prosto jak niegdyś za życia w szumiącym lesie. Nikt się z obecnych w izbie ludzi nie zastanawia, że choinka nie żyje, myśli tylko o tym tylko ona, mgła szara... Autor: Antonina Zachara-Wnękowa Odpowiedz

"Nie należy lekceważyć drobnostek, bo od nich zależy doskonałość." Odpowiedz