Minie jesień, przyjdzie wiosna – będzie na nas trawa rosła.

Krople deszczu, to najpiękniejsze cekiny.

Stopy szukają w trawie - jest ziemia. Owady drążą zieleń i słońca kołyszą strumień. Stopy ścierają bruk, bruk ściera stopy na przemian. Nie ma patosu. Jest myśl nie domówiona w tym tłumie. Weź myśl - jeśli potrafisz - weź myśl, pozakorzeniaj w palcach rękodzielników, albo też w palcach kobiet piszących na maszynie po osiem godzin codziennie czarne litery nawisie u zaczerwienionych powiek. Weź myśl i dokończ człowieka lub też mu pozwól rozpocząć siebie samego na nowo lub też inaczej: niech on Ci tylko pomaga, a Ty go prowadź.

Uśmiech łamie mury, a tak mało kosztuje.

Kiedy nic nie idzie po naszej myśli to na­wet tra­wa u sąsiada jest bar­dziej zielona.