Zatem do szczęśliwych należę :D

O matko co ja plotę tak jam jest jak długo jeszcze tego nikt nie wie, i ja będę w trawie w rosie w ziemi w drzewie, owszem przeminę a jednak chyba coś po mnie tutaj, zostanie pewnie odpłynę, zniknę i się rozpłynę w powietrzu w słońcu, i troszkę w niebie, takie mam o tym swe skromne zdanie, takie to moje jest przemijanie.

Boso po rosie miłość chodzi W szacie utkanej z pajęczyny, Piękna, nieśmiała, delikatna, Niepokojący cud istnienia. Pragnie się ofiarować komuś, Kto zechce z całych swoich sił Pójść za nią, aż na koniec świata I odtąd będzie dla niej żył. Gdzie była, tam ją wyszydzano, Kpiono, że tak naiwna jest, Na chwilę tylko przyciągano, Kiedy „kochać” chciano się. Uciekła mając już dość fałszu, Kłamstwa, niezgody i łez bólu, We mgle po łące się przechadza W prześwitującej swej koszuli. Przez tę wrodzoną delikatność, O nic nikogo nie chce prosić, Gdy ją napotkasz weź do serca Tym spraw, by nie deptała rosy.

Czasem wiatr zdmuchnie smutek przelotny, Ciepłym tchnieniem znów dłonie ogrzeje, I przegoni wszystkie kłopoty, Więc dziękuję wiatrowi, że wieje. Czasem deszcz o szyby zadzwoni Mokra trawa kroplami lśni Łzami łatwiej tęsknotę zasłonić, Więc dziękuję deszczowi za łzy. Czasem słońce w gonitwie do lata Znowu ogród barwami roznieci Pozapala iskry na kwiatach, Więc dziękuję słońcu, że świeci. No, a czasem się do mnie uśmiechniesz Znikną smutki szaro – niebieskie Stoisz w progu i słońce masz w oczach, Więc dziękuję Ci za to, że jesteś.

Szczęśliwi Ci co potrafią, szczęście dojrzeć w zwykłym życiu. Wyciągnąć po niego dłonie i zamknąć w kropli rosy.