W ważce zakochał się żukowy gbur w locie podziwiał jej kruche skrzydła ciężki bez wdzięku silny jak tur a ona wiotka niczym igła. Z rosy woalem kryła swe oczy bo jak tu patrzeć na twarz potwora? żuk niepotrzebnie nogawki moczył wzdychając basem wśród trzcin jeziora. - Ach, piękna ważko odważ się - prosił - co będę mógł dla Ciebie zrobię! a ona srebrząc swą kibić w słońcu mu wyszeptała - właśnie się głowię! Żuk czekał długo na kaprys damy gotów poświęcić cały swój los aż się zgodziła ważka być z żukiem ale pudrować musiał swój nos. Chodzą do dzisiaj razem za skrzydła związani nicią z babiego lata ważka wciąż z gracją jak srebrna igła i żuk z kinolem jak biała wata...

Zawirowanie W promieniach słońca skąpanych w porannej rosie tańczyły ważki... Jedna przyleciała na chwilę mieniła się szmaragdowo przysiadła na moim ramieniu... Szeptała o tobie twoich łzach tęsknocie za mną miłości... Chciałam zapytać czemu sam tego nie powiesz nie zdążyłam odleciała... /annak/