Miłość jest jak węgiel-kiedy płonie parzy,kiedy zgaśnie,plami.

Czyjej pracy zawdzięczając?. No pewnie górnika!. Pali się pod blachą, kot na piecu mruczy, mama fartuch szyje, starszy brat się uczy. Węgiel płonie jasno, ciepłem mnie przenika. Z czyjej pracy korzystamy?. No pewnie górnika!.

Wierze, ze gdy dwie się napotkają dłonie, dwa serca, w których jeden ogień płonie, w których jednym się ogniem ideały palą: serca się kochać będą, choć dłonie oddala.”

"(...) czas zarówno obraca żelazo w rdzawy pył,jak przemienia węgiel w diament."