Ostatni Świt Ludzkości. Promienisty Bóg już stuka do mojej okiennicy, Jego światłość mnie z wolna budzi Ale mnie moje zimne serce od środka studzi. Wstaję, rozglądam się po piwnicy Staję w oknie i przez szpary w deskach Przyglądam się okolicy. Skóra pęka mi na rękach, Więc choć lato, zakładam rękawiczki I wychodzę z kamienicy. Po raz kolejny to widzę, To jak wszystko budzi się życia, Oddycham świeżym powietrzem i czuję, że żyję. Słońce pada na moje lica, Słucham ptaków śpiewu Ale gdzieś w głębi mojego jestestwa Płonie iskierka gniewu. Płonie i spala mnie od środka. Ten świt mnie zabija, Życie mi odbiera. Odpowiedz