Powązki Romce Lewandowskiej Nie chodzę tam by usłyszeć śpiew wilgi popatrzeć jak mikołajek zakwita od dołu do góry a cień depce po piętach goniąc wiewiórkę ze śmiechem w ogonie jak teściowe z zięciami porastają bluszczem to nie duch ale pomnik straszy jak czyjaś wielka sprawa zdechła zupełnie sama choć przy nazwisku łazi robak smutno żywych kochać ponad miarę jak na grób Rydza Śmigłego opadają ciernie chodzę dziwię się myślę przemilczam ilu młodszych umarło ode mnie ks. Jan Twardowski Odpowiedz

Śliczna wiewiórka. Odpowiedz