Kiedy w brzuchu pusto, w głowie groch z kapustą.

Robimy sobie w głowie kocioł, do którego wrzucamy każdą myśl, aż w końcu zaczyna się przelewać i dopiero wtedy wyrządzamy sobie, prawdziwą krzywdę. Czasami chyba trzeba usiąść, zrozumieć swój błąd i umieć pociągnąć życie dalej. Nie jest łatwo, ale przecież nikt nie powiedział, że tak będzie.

Cza­sem w jed­nej mi­nucie cały świat roz­la­tuje się na ka­wałki. Na mi­liony ma­lut­kich i tych jeszcze mniej­szych diamen­cików. Przy­pomi­na mi to roz­bi­cie szkla­nej wa­zy. Ni­by poz­biera się te ka­wałki, dokład­nie pos­prząta to zaw­sze ja­kieś małe os­trze po­zos­ta­nie uk­ry­te i wbi­je nam się po ty­god­niu w nogę. Tak sa­mo jest z naszym ser­cem. Może minąć spo­ro cza­su, można myśleć, że jest się wol­nym. Od bólu. Od wspom­nień. Jed­nak cza­sami zdarza się tak, że po miesiącu,ro­ku, trzech la­tach to wszys­tko nag­le wra­ca. I zaczy­namy od początku chro­nolo­gicznie układać wy­darze­nia w swo­jej głowie.

Nie traćcie głowy! Życie chce was po niej pogłaskać. – Stanisław Jerzy Lec

Żyje­my w cza­sach, w których tyl­ko głupców trak­tu­je się poważnie. Głowę trzy­maj nis­ko, lecz spoglądaj wy­soko. Mów roz­trop­nie. Miej dob­re ser­ce.

Mądrej głowie dość dwie słowie