Za oknem białe śnieżne przygnębienie puka w szyby, chcąc wniknąć do wnętrza, a wiatr gra w konarach i siłę swą spiętrza, jakby chciał wybudzić mnie z odrętwienia. Wspomnieniem błądzę po ciepłej plaży i słyszę łagodny szmer fali o brzeg, krzyk ptaków, burzy, stad białych mew i wiew ciepłej bryzy czuję na twarzy. A tu zza firanki śnieg, jak białe mewy tańczy flamenco w takt zimowej nuty a wiatr porywisty już inaczej śpiewa po nagich drzewach gwizdem powłóczy. Wspomnienia odlatują, jak wędrowne ptaki rzeczywistość, to biały magiel i nieba grafit.

Ho,ho nie czekajcie z kolacją,jeszcze zostało,mi kilkaset kominów.

Dobrze byłoby mieć miejsce, w którym pomimo problemów, człowiek wciąż byłby szczęśliwy.