Przyniosłeś mi bez pięciolistny, w klapie od marynarki. Świecił jak absurd czysty. Jak order. Albo jak antyk. Zakwitł zwyczajnie, jak wszyscy, gdzieś na świętego Andrzeja. Tylko od innych był tkliwszy. Jak uśmiech. Albo nadzieja. Bez pachniał bzem najczęściej i przekwitł o swojej porze. Zostało mi po nim szczęście, w liliowo bzowym kolorze.

Czas nie stanie, na­wet jeśli się starasz. On ma swój kurs, kieru­nek i zadanie.