Człowiek jest stworzony z miłości i do miłości.

Człowiek może i powinien całym sercem cieszyć się swoim życiem. Jest ono przecież dobrym, Bożym darem, który stał się jego udziałem. Lecz trzeba pomyśleć także o tym, że nie mamy tutaj stałego miejsca i że wszelka wspaniałość tej ziemi, szczególnie bogactwo i sława, są przemijające.

Miłość i nienawiść to skrajności tego samego uczucia; nikt nie potrafi gardzić drugim gwałtowniej niż ten, kto wcześniej bezgranicznie kochał.

Zazdrość to uczucie, które potrafi rozchwiać nasze serce o wiele gwałtowniej niż miłość.

Wielka miłość to nie głośne narzucanie się, ale ofiara bez słów.

Nic bardziej nie wzmacnia człowieka, jak okazane mu zaufanie.

Piękno jest formą dobroci.

Jakże straszne jest uświadomienie sobie, że to, co ludzie o nas mówią, jest prawdą.

Sprawy przybierają najlepszy obrót dla tych, którzy potrafią nimi najlepiej pokierować.

Co złość zniweczy, co występek zburzy, to miłość z gruzów na powrót postawi.

Miłość jest piękną bez wątpienia rzeczą i ma w poezji stare jak świat prawa; lecz trzeba, żeby miała twarz człowieczą, żeby tryskała życiem jej postawa.

Miłość przychodzi wtedy, gdy opadają z oczu łuski zauroczenia, zaczynamy na nowo dostrzegać istniejący świat, a ten drugi człowiek jest dla nas cały czas tak samo ważny. Prawdziwa miłość w głębi tajemniczej Ukrywa przedmiot czci swej i kochania.