Wspólne życie to wspólny dom, wspólne za­kupy, wspólne marze­nia, ale prze­cież także i to... mój do­mowy pan­to­fel pod je­go tap­cza­nem. Ni­by pro­zai­czna rzecz, a prze­cież za­myka się tu cała poezja.

Do­my starzeją się zdrad­li­wie, sta­rość lęgnie się w nich pokątnie, a po­tem niepos­trzeżenie anek­tu­je ko­lej­ne połacie, sta­rość domów wy­myka się spod kon­tro­li, przes­ta­je być widzial­na dla do­mow­ników, za to po­dej­mo­wani goście czują ją już u pro­gu w smrodzie stęchlizny.

Mie­szka­liśmy w tym sa­mym do­mu, ale w zu­pełnie in­nych kręgach istnienia.

Dom - to tam, gdzie choćby pod gołym niebem, ludzie są razem.

Człowiek nig­dzie nap­rawdę nie był, póki nie wróci do domu.

Dom rodzin­ny jest zwyk­le miej­scem, gdzie wyłado­wuje się nag­ro­madzo­ne w ciągu dnia ura­zy. Jest miej­scem oczyszcze­nia, w którym można poz­wo­lić so­bie na więcej niż po­za domem.

Człowiek wędru­je po świecie w poszu­kiwa­niu te­go, cze­go mu trze­ba i wra­ca do do­mu, by tu­taj to znaleźć.

Miej ty so­bie pałace, ja mój do­mek ciasny. Praw­da, nie jest wspa­niały, szczupły, ale własny.

Szu­kający szczęścia jest jak pi­jak, który nie może tra­fić do do­mu, ale wie, że ma dom.

Głód nie na­wie­dza nig­dy do­mu pra­cowi­tego człowieka, zagląda doń tyl­ko przez okno.

Nie możemy kochać do­mu, który nie ma swe­go ob­licza i w którym kro­ki są poz­ba­wione sensu.

Naj­piękniej­sza chwi­la miłości - gdy wchodzi się do do­mu ukocha­nej osoby.