To zadzi­wiające, na ile spo­sobów umiemy so­bie tłumaczyć wstyd i strach przed miłością...

Nie sztuką jest wie­dziec, a zrozumiec.

Jed­no zdjęcie,a z biegiem cza­su może wy­woływać tak różne emocje...

Słowa nig­dy do nas nie tra­fiają na czas zaw­sze mają spóźnienie kosztem naszych uczuć.

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Uśmiech, jak słońce, da­je na­tural­ne ciepło. Uśmie­chnij się. Mi­mo wszystko.

Jeśli choć raz w życiu złapie się słońce... Już zaw­sze będzie się tęsknić za je­go ciepłem.

A po burzy wyj­dzie słońce z kra­watem w ko­lorze tęczy.

Twa skrom­ność blas­kiem me oczy zachwyca... - rzekło nieśmiało Słońce do Księżyca.

Ra­dość wiel­kim jest mędrcem, bo ra­dość stworzyła słońce i świat. Smu­tek nicze­go nie urodzi.

Wczes­no­poran­ne słońce było słod­kie jak lo­dy wa­niliowe, roz­sma­rowa­ne de­likat­nie na niebie.

Jak słońce to­pi lód, tak dob­roć usu­wa niepo­rozu­mienia, nieuf­ność i wrogość.