Człowiek jest je­dynym zwierzęciem, które czer­wieni się i ma ku te­mu powody.

Ze wszys­tkich zwierząt je­den człowiek umie się śmiać, choć on właśnie ma naj­mniej powodów.

Gdy­by zwierzę za­biło z pre­medy­tacją, byłby to ludzki odruch.

Cha­rak­ter człowieka naj­le­piej ok­reśla się przez to, co uz­na­je on za śmieszne.

Nic tak nie ob­naża ludzkiego cha­rak­te­ru, jak ob­rażanie się z po­wodu żartu.

Każdy może współczuć cier­pieniom przy­jaciół, lecz trze­ba mieć wspa­niały cha­rak­ter, by móc cie­szyć się po­wodze­niem przyjaciela.

Sa­mot­ność spra­wia, że sta­jemy się bar­dziej su­rowi dla siebie sa­mych a łagod­niej­si dla in­nych: i jed­no, i dru­gie czy­ni nasz cha­rak­ter lepszym.

Cha­rak­ter człowieka ujaw­nia się naj­wy­raźniej i naj­czyściej, kiedy człowiek zos­ta­nie od­su­nięty od swe­go codzien­ne­go otocze­nia i pos­ta­wiony przed czymś nowym.

Są ta­kie chwi­le, w których człowiek przy­tuliłby się na­wet do jeża.

Naj­piękniej­szych chwil w życiu nie zap­la­nujesz. One przyjdą same.

W chwi­li, kiedy zaczy­nasz zas­ta­nawiać się, czy kochasz ko­goś, przes­tałeś go już kochać na zawsze.

Niepew­ność rodzi gniew, niepew­ność rodzi ból.