Je­dynym bólem ja­ki prze­raża mnie w śmier­ci, jest to, że można um­rzeć nie z miłości.

Naj­pewniej­szą oz­naką po­god­nej duszy jest zdol­ność śmiania się z sa­mego siebie. Większości ludzi ta­ki śmiech spra­wia ból.

Wszys­tko, co ludzkość do­tychczas uczy­niła i wy­myśliła, wzięło się z dążenia człowieka do zas­po­koje­nia swych najgłębszych pot­rzeb i uśmie­rze­nia bólu.

Miłość jest to ja­kieś nie wiado­mo co, przychodzące nie wiado­mo skąd i nie wiado­mo jak, i spra­wijące ból nie wiado­mo dlaczego.

Do­piero późną nocą, przy szczel­nie zasłoniętych ok­nach gry­ziemy z bólu ręce, umiera­my z miłości.

Jedną z za­let ak­tor­stwa jest możli­wość przeżywa­nia cudze­go życia bez płace­nia ce­ny za nie.

Życie to ciężka i smut­na sprawa.

Widzisz, każdy ma własną śmierć. Ona idzie za na­mi wszędzie, przez całe życie, krok w krok.

Kiedy życie jest zbyt kon­tro­lowa­ne, ro­bi się go co­raz mniej do kontrolowania.

Małżeństwo to diament szli­fowa­ny całe życie.

Śmierć jest ceną jaką płaci­my za życie, za wszel­kie życie.

Naj­większą ta­jem­nicą życia jest je­go koniec.