Do te­go, żeby żyć zwyczaj­nie, trze­ba mieć wiele odwagi.

Da­leko trud­niej jest żyć dla spra­wy, aniżeli dla niej umrzeć.

Czy może żyć w zgodzie z in­ny­mi, kto sam z sobą jest niezgodny?

By zbliżyć się do dru­giego człowieka trze­ba oder­wać się od siebie.

War­to służyć każde­mu człowieko­wi i dla każde­go war­to się poświęcić.

Sztuką jest umierać dla oj­czyz­ny, ale naj­większą sztuką jest dob­rze żyć dla niej.

Ser­cem nie można służyć za pieniądze, ser­cem służy się za dar­mo, bezinteresownie.

Źle żyją, którzy us­ta­wicznie żyć zaczynają.

Nie można żyć szczęśli­wie, nie żyjąc god­nie, mo­ral­nie i uczciwie.

W dzi­siej­szych cza­sach można przeżyć wszys­tko z wyjątkiem włas­nej śmier­ci i przet­rzy­mać wszys­tko z wyjątkiem dob­rej reputacji.

Sil­ny jest ten, kto pot­ra­fi przez­wy­ciężyć swe szkod­li­we przyzwyczajenia.

Skłon­ności do próżno­wania trze­ba przez­wy­ciężyć pracą.