Jeśli będziesz żyć w zgodzie z na­turą, nig­dy nie będziesz ubogi.

Jes­tem is­totą, której przez­naczo­no: żyć sa­mej i sa­mej umierać.

Żyć to przek­ształcać siebie w dzieło sztuki.

Co ma ożyć w pieśni, zginąć po­win­no w rzeczywistości.

Nie próbuj żyć wie­cznie, bo ci się nie uda.

Szczęście człowieka na ziemi zaczy­na się dlań wte­dy, gdy za­pomi­nając o so­bie zaczy­na żyć dla bliźnich.

Aby znać człowieka, wys­tar­czy poz­nać sa­mego siebie; aby poz­nać ludzi, trze­ba żyć pośród nich.

Człowiek, który umie żyć w har­mo­nii z sa­mym sobą, jest szczęśliwy.

Dlacze­go ludzie pot­ra­fią le­piej umierać niż żyć? Dla­tego, że żyć trze­ba długo, a um­rzeć można prędko.

Żyć - to myśleć.

Ludzie dzielą się na dwie ka­tego­rie: na szu­kających sen­su życia i nie znaj­dujących go, oraz na tych, którzy go zna­leźli, nie szukając.

Trze­ba słuchać mu­zyki życia. Większość słucha tyl­ko dysonansów.