Trochę przyk­ro, kiedy nie zna się dro­gi do dru­giej połówki swo­jego serca...

Nie umiem już mówić o miłości bo ona już daw­no w moim ser­cu nie gości, po­zos­tał tyl­ko cień wspomnienia i mroczny los wie­czne­go potępienia.

Mam ot­warte do ser­ca drzwi zro­bisz przy­jem­ność mi i wej­dziesz do nich ocierając łzy ?

Udając wciąż, że wszys­tko jest ok, uk­ry­wam swo­je uczu­cia co­raz głębiej w sercu.

Co ser­ce prag­nie, dusza zniesie, myśli zasłonią.....

Nasze ser­ca jak ra­kiety napędza­ne nadzieją, pędzą w ga­lak­ty­ce życia w poszu­kiwa­niu nieod­kry­tej jeszcze miłości...

Bo ja mam swój włas­ny świat. I będziemy tam tyl­ko ty i ja.

Ser­ce - naj­większy port z które­go wypływają uczucia...

Niektórym ko­bietom nie wys­tar­cza bu­kiet róż, chcą, żeby mężczyz­na tym różom zmieniali jeszcze wodę.

Nies­tałą i zmienną jest zaw­sze kobieta.

Kocha­my tyl­ko te ko­biety, które możemy uczy­nić szczęśliwymi.

Ko­bietę stu­diuje się 3 ty­god­nie, kocha - 3 miesiące, kłóci się z nią 3 la­ta, zno­si 30; a dzieci ro­bią to sa­mo od nowa.