Życia nie można so­bie wy­bierać, ale można coś z niego zrobić.

W każdym mo­men­cie nasze­go życia jedną nogą tkwi­my w świecie baśni, a drugą w ot­chłani piekeł.

To wiel­ka ta­jem­ni­ca, jak człowiek po­winien postępo­wać, by nie zmar­no­wać so­bie życia.

Nadzieja, mi­mo iż zwod­nicza, po­maga nam przy­naj­mniej dojść do końca życia przy­jemną drogą.

Ko­biety w miłości są prak­tyczniej­sze od mężczyzn. Miłość u mężczyz­ny led­wo cząstkę życia wy­pełnia, dla ko­biety jest treścią życia.

Sens życia po­lega na tym, by cie­szyć się z niego i czy­nić go piękniej­szym dla każdej ludzkiej istoty.

Ludzie, którzy nie mają włas­ne­go życia, zaw­sze muszą wściubiać nos w cudze.

Czy to nie smut­ne, że większość ludzi mu­si zacho­rować, by zdać so­bie sprawę z cu­dow­ności życia?

Upo­jenie zmysłów ma się tak do miłości, jak sen do życia.

Szczególnie pra­ca jest światłem dla życia.

Po­god­na we­sołość jest nag­rodą uczci­wego życia.

Śmier­ci tak pot­rze­ba uczyć się jak życia.