Człowiek jest raną życia, śmierć zgo­joną blizną.

Często szu­ka się sen­su życia przy po­mocy bez­sensow­nych metod.

Cza­sem trud­no ut­rzy­mać w ry­zach stru­mień życia.

Wielu życiowych roz­bitków to ludzie, którzy nie zda­wali so­bie spra­wy, jak blis­cy są suk­ce­su, kiedy się poddali.

Z dro­biazgów życiowych wy­kona­nych wiel­kim ser­cem pow­sta­je wiel­kość człowieka.

Budzić nadzieję w so­bie i in­nych, oz­nacza: do­dawać od­wa­gi, do­dawać życia.

Trzy czwar­te życia tra­wimy na chce­niu bez uczyn­ku i na uczyn­kach bez chcenia.

Nadzieja jest naj­cenniej­szą to­warzyszką życia.

Przy­jem­ność jest początkiem i ce­lem życia szczęśliwego.

Ten, kto trzy­ma się kur­czo­wo życia, może zginąć wraz z nim.

Uczy­my się nie dla szkoły, lecz dla życia.

ro­zum zna słowa których głuche ser­ce nig­dy nie zrozumie..