To miała być ta­ka zwykła zna­jomość.. Ta­ka z uśmie­chem na "dzień dob­ry" i bu­ziakiem na "dob­ra­noc".. A te­raz.. jes­teś moim sercem..

Dob­rze, że nie wiesz co u mnie, bo two­je wyrzu­ty su­mienia nie poz­wo­lily by ci zasnąć, a ser­ce po­pełniłoby samobójstwo.

Ser­ce jest jak Czar­na dziura- ta­kie małe a chłonie wszystko.

Dookoła tyl­ko zamęt, a mo­je ser­ce wciąż nieprzytomne...

Na chwilę ser­ce się ucie­szyło, ale co z te­go? Nie będzie już tak jak było.

Do­piero krwa­wiące ser­ce uka­zuje nam, cze­go tak nap­rawdę potrzebujemy...

Gdy raz tyl­ko usłyszałem dźwięk twe­go imienia wie­działem, że już na zaw­sze mo­je ser­ce wy­bijać będzie ton je­go brzmienia.

Na końcu, sa­mym końcu umiera serce.

Wy­cięłam ser­ce z czer­wo­nego pa­pieru i za­poz­nałam je z płomieniem świeczki...

W grun­cie rzeczy człowiek jest niewol­ni­kiem włas­ne­go serca.

Bóg ob­darzył mnie zbyt małym ser­cem bym mógł w nim po­mieścić wszys­tko co czu­je i zbyt wiel­kim ro­zumem bym mógł się ty­mi uczu­ciami z kimś podzielić

Ra­tując życie naj­bliższej me­mu ser­cu oso­bie, do­piero zro­zumiałam, jak bar­dzo ją kocham...