Kiedy ludzkie ser­ce się śmieje - smu­tek świata dla niego nie istnieje.

Od­dałam mu ser­ce, ale oca­liłam swoją duszę.

Cza­sami głowa za­pomi­na to co wie serce.

cza­sami już tak jest, że ser­ce pęka... a oczy płaczą...

Mo­jemu umysłowi tak niewiele pot­rze­ba do szczęścia, lecz ser­ce wciąż po­zos­ta­je smutne...

Pos­ta­nowiłam wyp­rać swo­je ser­ce by znów mogło cie­szyć się życiem, a ono ut­ra­ciło kolor...

Wy­lej na me ser­ce ku­beł zim­nej wo­dy, bo ono wciąż płonie z miłości do Ciebie.

Nie masz w So­bie tej mu­zyki, w której me ser­ce wyczułoby rytm.

Ser­ca me­go baj­ka­mi nie uśpisz.

To nie my jes­teśmy sa­mot­ni, lecz nasze serca...

Pro­moc­ja się skończyła - już nig­dy nie od­dam ser­ca za pół ceny...

Łat­wiej oce­nić człowieka niż chcieć go od­kryć włas­nym sercem.