A mówiłam, że już nig­dy się nie zakocham...

Cza­sem ser­ce przej­muję kon­trolę nad ro­zumem i dąży drogą w nieznane.

Nie raz w ciężkich cza­sach po­jawiali się ludzie z ocza­mi jak diamen­ty i ser­cem zro­bionym ze złota.

Jes­tem bar­dzo głupie. Ciągle się mylę. Nie słuchaj już nig­dy więcej moich rad,proszę. Two­je Serce.

Od­ległość poz­wa­la bar­dziej kochać , bo tęskno­ta w ser­cu rytm wy­bija .

Jeśli ser­ce pełne jest niena­wiści, to zaczy­na w nim bra­kować miej­sca na in­ne uczucia.

Niektórym łat­wiej jest prze­lać na nu­ty to co czu­je serce...

Ser­ce nie zapomina.

Bo kiedy ro­zum za­myka us­ta ser­cu ciężko jest wyrzu­cić z siebie to, co po­wodu­je wewnętrzne eksplozje.

Tak długo jak mam pot­rze­by, mam powód do życia. Zas­po­koje­nie to śmierć.

Sztu­ka życia - to cie­szyć się małym szczęściem.

Sądzę, iż wiele ludzi zajętych przy­goto­wywa­niem się do życia niebies­kiego za­pomi­na o wycho­waniu do życia na ziemi.