To nie ja rzu­ciłam wyz­wa­nie lo­sowi. To los zmienił ra­dykal­nie i bez­powrot­nie mo­je życie.

Życie jak skom­pli­kowa­ny la­birynt, z które­go nie można wyjść, a czym da­lej, tym trudniej.

Aby żyć na tym świecie, mu­sisz się nau­czyć real­nie pat­rzeć na życie.

Życie jest po­myśla­ne spryt­niej od kry­minału: nie poz­wa­la zaj­rzeć na os­tatnią stronę.

Um­rzeć jest to skończyć życie, zacząć żyć jest to zacząć umierać.

Życie to zwodzący wek­slarz, który nadzieje wy­mienia na cierpienia.

Jeżeli przy­puści­my, że życie ludzkie może być kiero­wane ro­zumem, wówczas zgi­nie możli­wość życia.

Życie to głup­stwo, które­go początku nie pa­mięta­my, a końca nie znamy.

Życie jest zbyt krótkie, aby za­pełniać je niena­wiścią i pretensjami.

Miłość jest jak naj­piękniej­sza ko­bieta, na którą cze­ka się całe życie, te naj­piękniej­sze mają to do siebie, że lu­bią jed­nak nie przychodzić.

Śmiech jest jak sól, życie bez niego nie smakuje.

Is­to­ta życia jest dob­rym użyciem czasu.