I bez og­nia można się w życiu nieje­den raz sparzyć.

Żad­ne słowa nie są w sta­nie zastąpić ciepła bijące­go od przyjaciela.

W wiel­kiej sa­mot­ności każdy człowiek chcący cho­ciażby nas wysłuchać uras­ta w naszych oczach do ran­gi przyjaciela.

Praw­dzi­wy przy­jaciel zauważy smu­tek na Two­jej twarzy i po­wie: wy­gadaj mi się.

Gdy mój przy­jaciel płacze, a ja nie umiem mu pomóc, po­dej­rze­wam, że cier­pię gorzej niż on.

Te­raz prze­noszę ka­mienie a jak urosnę będę prze­nosić góry.

Uciekając od miłości można pot­knąć się o ser­ce, które wca­le nie było z kamienia.

Choćby naj­wspa­nial­szy­mi ręka­mi, nie możesz wy­cisnąć krwi z kamienia.

Szu­kam od­po­wie­dzi w chmu­rach. One od­po­wiadają mi częściej niż ludzie.

Gdy­by chmu­ry nie przesłaniały nam nieba, pew­nie nig­dy nie dos­trzeg­li­byśmy je­go piękna.

Nie każda chmu­ra zwias­tu­je deszcz.

Marze­nia są jak chmu­ry- wys­tar­czy lek­ki pod­much by zaczęły się oddalać.