Łat­wo jest ufor­mo­wać cias­to, aby było tor­tem, bułką, ro­galem, piero­giem, ale ufor­mo­wać człowieka to trud­na rzecz.

To właśnie wi­sien­ka na szczy­cie tor­tu tuczy najbardziej.

Nie śmiej się z człowieka, który cie­szy się z cze­goś jak dziec­ko z cu­kier­ka. Być może nie poz­nał on jeszcze og­ro­mu słodkości.

Jeśli w Twoim życiu gaśnie słońce, zacznij kochać księżyc.

Księżyc jest ta­ki sa­mot­ny, mi­mo iż na pozór jest ty­le gwiazd na niebie.

Gdy słońce grzecznie kładzie się spać, księżyc zaczy­na w noc­ne ig­raszki grać.

Miłość jest jak kwitnący kwiat, który zak­wi­ta w nieskończoność.

Wol­ność jest niczym zer­wa­nie pol­ne­go kwiatu. Szyb­ko uschnie.

Kwiat w wa­zonie z wodą jest jak nadzieja w miłości. Poz­wa­la żyć, ale to już nie to samo.

Nadzieja jest jak tęcza, oma­mia oczy swą pięknością i in­tensyw­nością barw, po czym nag­le znika.

Ka­wa bez wo­dy nie is­tnieje. Po­dob­nie jak kłam­stwo bez prawdy.

Na­wet fi­liżan­ka gorącej ka­wy po­dana mi przez Ciebie o po­ran­ku, krzyczy całą sobą o naszym bez­gra­nicznym szczęściu.