Szczęście jest jak prze­lot­ny deszcz w słoneczny dzień lip­co­wy, który na­daje życiu tęczo­we ko­lory. I cała ma­gia w tym, że nig­dy nie wiesz, kiedy Cię zaskoczy…

Na­wet naj­większa pa­rasol­ka nie uchro­ni ni­kogo od deszczu łez. Każdy mu­si przejść swój włas­ny potop.

Tyl­ko wiel­cy pot­ra­fią stąpać twar­do po ziemi chodząc z głową w chmurach.

Każdy ma swój włas­ny skra­wek nieba, choć cza­sem przesłaniają go chmury...

Na­wet pochmur­ny dzień może być słoneczny, wys­tar­czy tyl­ko wyjść zza gra­dowej chmury.

Cisza jest szep­tem z nieba, gdyż w niej prze­mawiają aniołowie, kiedy zas­tają cię milczącego.

Diabeł często za­miast być zwykłym sta­tystą anioła, gra główną rolę.

To piękne być dla dru­giego człowieka Aniołem, po­mimo ułom­ności ludzkich skrzydeł...

Ludzie pod wpływem zaz­drości są zdol­ni do wszys­tkiego. Jak­by mog­li, zga­sili­by słońce, żeby Ci cza­sem nie spra­wiało przyjemności.

Spra­wy jas­ne jak słońce na ogół pro­wadzą tyl­ko do zaślepienia.

Każdy kwiat rosnący w og­rodzie i zma­gający się z pra­wami na­tury jest sto ra­zy piękniej­szy niż ten, który tyl­ko pręży się w wazonie.

Na łące szczęścia każdy ko­lej­ny kwiat ra­dości jest je­dyny w swoim rodzaju.