Mu­zyka po­win­na za­palać płomień w ser­cu mężczyz­ny i na­pełniać łza­mi oczy kobiety.

Zi­ma jak tros­ka, długo trwa, a la­to jak szczęście, mi­ja chwilą.

Na­wet, spa­cerując w śniegu z przy­jacielem, zi­ma wy­daje być się słonecznym środkiem lata.

To, że je­sienią zdarzają się gorące dni, wca­le nie oz­nacza, że zi­ma nie nadejdzie.

Życie opi­sane jest w bar­wach je­sieni: brud­no-brązo­we, w od­cieniach żółci i kar­ma­zynu, a cza­sem by­wa i zielo­ne. Ta­kie świeże i piękne jak let­ni liść na je­sien­nym drzewie.

Zi­ma to coś cudownego... Ale w parze z pięknem idzie og­romny chłód.

Uśmiech jest naj­praw­dziw­szym, kiedy jed­nocześnie uśmie­chają się oczy.

Zi­ma tyl­ko mi przy­pomi­na jak lo­dowa­te ludzie mają serca...

Cza­sami obiet­ni­ce są jak doj­rzały słonecznik. Je­go kwiat wygląda pięknie, ale w środ­ku często znaj­dują się pus­te ziarna.

Brak ci tyl­ko jed­nej is­to­ty, a cały świat jest bezludny. 

Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze. 

Na­wet jeśli niebo zmęczyło się błęki­tem, nie trać nig­dy światła nadziei.