Cza­sami z życiem jest jak z je­sienią ... Wiatr w oczy, deszcz roz­paczy, zeschnięte nadzieje i pożółkłe myśli.

Pew­ni ludzie mają tyl­ko je­den za­mek i pa­suje do nich je­den klucz, aby się otworzyli.

Życie to ta­ka wiel­ka przep­la­tan­ka słońca i chmur.

Księżyc świeci ... bo bar­dzo chciałby być słońcem...

Kiedy pat­rzysz w księżyc - zaczy­nasz wie­rzyć w marzenia.

Jeśli w Twoim życiu gaśnie słońce, zacznij kochać księżyc.

W noc­nej ciszy, księżyc jest mym spowiednikiem. 

Księżyc - on to ma wie­czną tremę. Co noc widząc ga­piów, gdy błyszczy na niebie...

Księżyc od­bi­ja blask oczu za­kocha­nych, co w osob­nych tęsknią oknach...

Człowiek jak jeż uraź go, a się nastroszy.

Ta­ka szczęśli­wa i radosna, bo ma twardy orzech do zgryzienia.

O ile zachód słońca wyz­wa­la w nas po­zytyw­ne emoc­je, dzięki którym chce się żyć, tak wschód tworzy no­we chęci do życia.