Czy to nie ab­surdal­ne, że wspom­nienia o dob­rych cza­sach o wiele częściej dop­ro­wadzają do łez, niż wspom­nienia o tych złych?

Up­rzej­me spoj­rze­nie i uśmiech znaczą często więcej, niż uda­na rozmowa.

Uśmiech jest naj­praw­dziw­szym, kiedy jed­nocześnie uśmie­chają się oczy.

Naj­czys­tsze łzy to te wy­lane w samotności.

War­to zro­bić coś dla siebie i nie żałować.

Naj­ważniej­sze wstając ran­kiem, być sobą bar­dziej niż wczoraj.

Rodzi­na to naj­piękniej­sze co człowiek może po­daro­wać dru­giej oso­bie. Bo to właśnie w jej szczególnym cieniu pot­ra­fi błyszczeć na niebie włas­ne­go życia.

By oka­zać ko­muś ser­ce, na­leży użyć duszy. Lecz gdy dusza w mro­ku to i ser­ce w ciemności.

Naj­straszniej­sze nie są koszmary, a sny ot­wierające w nas zam­knięte drzwi.

Łat­wiej rzu­cić ka­mieniem, niż się po niego schylić.

Gwiaz­dy na niebie toas­ty wznoszą do siebie, upo­jone za­bawą na ziemie spadają... 

Nie prag­nij być gwiazdą, bo mi­liony ich na niebie jaśnieje. Pragnij być Słońcem, bo jako jedyne w centrum widnieje.