Beatko gratuluję kolejnego akcentu do swojej kolekcji.:)

Ludzie zaw­sze gdzieś na siebie cze­kają, czy to na środ­ku pus­ty­ni, czy w wiel­kim mieście. Gdy ich dro­gi się przetną, a spoj­rze­nia spot­kają, przeszłość i przyszłość tracą znacze­nie. Is­tnieje tyl­ko ta jed­na je­dyna chwi­la i niesa­mowi­ta pew­ność, że wszys­tko, co na niebie i ziemi, za­pisa­ne zos­tało tą samą Ręką. To Ona po­wołuje do życia Miłość i dla każde­go człowieka, który pra­cuje, od­poczy­wa i szu­ka szczęścia na tym świecie, stworzyła brat­nią duszę. Bez te­go stra­ciłyby sens ludzkie marze­nia.

Zima, książka, kawka i czas mile spędzony:)Miło u Ciebie Tatiano:)

Dobrana para w cudzysłowiu:)

Piękny portret Leszku:)

Ładnie powiedziane Jurku:)

Zachód Słońca to czysta poezja zachwyca nie można przejść obok niego obojętnie by się na chwilkę nie zatrzymać... ...wte­dy trze­ba na­cie­szyć oczy i duszę tym CUDEM - ja­kim jest NATURA... Jed­nak piękno mu­si być w NAS, byśmy mog­li to dostrzec...

Pat­rząc na ZACHÓD SŁOŃCA, ma się wrażenie, że człowiek stoi tam...gdzieś... i podzi­wia NIEBO, które kołysze do snu SŁOŃCE, jak TROS­KLI­WA MAT­KA usy­pia swo­je dziecko... A rankiem......... wi­ta je ...SWOJĄ MIŁOŚCIĄ...

Przyszłość możemy porównać do morza... Z po­zoru nieog­ra­niczo­na, ale ma swój kres...jak dru­gi, brzeg które­go nie widzi­my... Nig­dy nie wiemy kiedy spodziewać się sztor­mu w naszym życiu, który na­mie­sza w głowie... Ale możemy też cze­kać na piękny zachód słońca, który możemy dzielić z kimś ważnym na­pełniając ser­ce radością...

Sie­działa na ław­ce w par­ku. Wpat­ry­wała się w zachód słońca. Roz­myślała. Usiadł koło niej chłopak. Tak, na pew­no był star­szy. Bru­net o niebies­kich oczach - jej ideał, nie wie­rzyła, że is­tnieje. Bez słowa ją przy­tulił. Zszo­kowa­na wtu­liła się w niego, po czym poszli na długi, ro­man­tyczny spa­cer. Szep­ty, czułe spoj­rze­nia i de­likat­ne po­całun­ki - to na co cze­kała wie­czność... ... a po­tem zadzwo­nił budzik. Sny. Ob­ra­zy rzeczy­wis­te, jed­nak ta­kie od­ległe...

Ktos kiedyś mi po­wie­dział, że to smut­ne gdy codzien­nie z mo­jego ok­na widzę zachód słońca... Dlacze­go? Bo przyk­ro codzien­nie pat­rzeć jak umiera dzień, o wiele le­piej pat­rzeć gdy wsta­je; jak po­ran­ne pro­mienie słońca prze­ganiają noc. Szko­da tyl­ko, że wte­dy zaz­wyczaj ludzie śpią... I ta­ka jest właśnie praw­da, często nie widzi­my gdy coś się zaczy­na; widzi­my to do­piero gdy już się kończy...

Każdy z nas kiedyś przeżyje swoją os­tatnią wiosnę, uj­rzy os­tatni płatek śniegu, zo­baczy os­tatni zachód słońca. Śmierć nie pisze te­leg­ra­mu kiedy będzie dla­tego korzys­tajmy z życia.