Jesienią, jesienią sady się rumienią, czerwone jabłuszka pomiędzy zielenią.

Jesień młodopolska dama w woalu szaro mglistym przechadza się sama, umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy.

Nie bój się cieni. One świadczą o tym, że gdzieś znajduje się światło.

Jesień snuje się po drzewach, słońce promieniami je przeplata.

Szczęście jest jak motyl... kiedy usiłujesz je złapać, zawsze wymyka ci się z rąk. Ale jeśli cichutko usiądziesz, to może samo do ciebie przyleci.

Je­zioro było dziś ciche i spo­koj­ne. Nie zaw­sze ta­kie jest więc wygląd je­go nas zachwy­cał.

Spójrz na to je­zioro, wi­dać w nim od­bi­te niebo. Widzisz na­wet na ziemi możesz zna­leźć niebo.

Pod niebiańską opoką je­zioro ludzkich marzeń. Niebies­ka po­wała świad­kiem człowie­czych zdarzeń.

Romantyczny nastrój wieczorową porą.

Wśród tylu wieżowców można się zgubić.

Piękny okaz a takiego znależć to sama radość.

Wy­bierając się na spa­cer, mi­jamy uk­ry­te piękno, zat­rzy­mując ser­ce w bez­ruchu chwili.