Spójrz na to je­zioro, wi­dać w nim od­bi­te niebo. Widzisz? Na­wet na ziemi możesz zna­leźć niebo, jeśli tyl­ko umiesz szu­kać, mało te­go możesz na­wet do niego wejść.

Nikt pra­wie nie wie, dokąd go zap­ro­wadzi dro­ga, póki nie sta­nie u celu.

Słowa są zbyt lek­kie i niesie je wiatr a czy­ny jak skały tkwią głębo­ko w ziemi.

Życie jest jak morze, raz cię pod­rzu­ca chwa­leb­nie do sa­mych chmur, a raz o skały tobą trzaska.

Życie jest jak jazda na rowerze. Żeby utrzymać równowagę, musisz się poruszać naprzód.

Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań podróżuj, śnij, odkrywaj.

Wrzo­sy ko­lorują oczy na­dają im la­wen­do­wy od­cień .

Co ma prze­minąć, to prze­minie, jak liść je­sien­ny, co z drze­wa mu­si spaść.

Myślę że jestem tu mile widziany.

W czułości akceptacji jest ziar­no piękna, które jak róża roz­chy­la płatki dla bliskości - dru­giego człowieka...

Chry­zan­te­my zak­witły by być tyl­ko chwilą Ktoś za­pytał dlacze­go to święto nie może być latem.

Gdyby był konkurs na najpiękniejszą przedstawicielkę mojej rasy.