Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj.

Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się - ze wszystkich sił - tego, czego pragnie.

Zwykle próbujemy dostrzec to, czego nie ma, a jesteśmy ślepi na wielkie lekcje, jakie życie inscenizuje przed naszymi oczami.

Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze być człowiekiem. Człowiek jest odpowiedzialny nie tylko za uczucia, które ma dla innych, ale i za te, które w innych budzi. Z drobiazgów życiowych, wykonanych wielkim sercem powstaje wielkość człowieka.

Mężczyżni nie doceniają nigdy swych żon. Pozostawiają to zwykle innym. Miłość kobiety czyni z mężczyzny anioła, miłość mężczyzny czyni z kobiety męczennice.

Młodzi ludzie chcą być wierni, a nie są. Starzy chcą niewierni, a nie mogą. Starość we wszystko wierzy. Wiek średni we wszystko wątpi. Młodość wszystko wie.

Małżeństwo doprowadza do tego, że ludzie zaczynają traktować siebie nawzajem jak przedmioty, będące ich własnością, a nie jak wolne osoby.

Skarżymy się nieraz, że jesteśmy samotni, niekochani, nikt nie przysłał nam życzeń. Ważniejsze jest jednak czy my kogoś kochamy.

Powołaniem poezji jest ocalić wartości najważniejsze i podeptane.

Wiersze ocalają to, co podeptane. W dobie komputerów i techniki objawiają się jako coś ludzkiego, serdecznego, co nie jest zatrute nienawiścią, złością, sporami. Wnoszą ład i harmonię. Odkażają dzisiejszą rzeczywistość.

Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko.

Wpatrz się głęboko, głęboko w przyrodę, a wtedy wszystko lepiej zrozumiesz.