Niezwykła rzecz,tajemna sprawa.Że przed pająkiem trwoga,obawa. A przecież pająk,zwykle pajączek,tyciutki,ciupeńki,niteczki plącze. I owszem wyplata z nich pajęczyny,dla jednej tylko przecież przyczyny.

Ogromne uszy,jak wielkie liście,twarda skóra,cielsko zwaliste. Wielgachna głowa,kły białe,długie,bębnią o ziemię,nożyska grube. I dla kontrastu,cienki ogonek,którym merdają,dla żartu słonie. I z przodu jeszcze,tak to wygląda,dynda słoniowi,coś jakby trąba.

Żółw chciał pojechać koleją,lecz koleje nie tanieją.Żółwiowi szkoda pieniędzy: Pójdę pieszo,będę prędzej.

Wielbłąd dźwiga swe dwa garby,niczym dwa największe skarby,i jest w bardzo złym humorze,że trzeciego mieć nie może.

Lew ma,wiadomo,pazur lwi,lew sobie z wszystkich wrogów drwi. Bo jak lew tylko ryknie,to wróg natychmiast zniknie.

A nasza Pusia poszła nad rzeczkę,by na rybki popatrzeć troszeczkę. Chętnie by którąś schrupała,a tu niespodzianka,rzeczka cała biała. Mróz ściął ją lodem,a rybki bezpieczne pływają pod spodem. Pusia się tylko oblizała i do domu podreptała.

Dzisiaj sójka wstała wcześnie,by obudzić parę szpaków,lecieć z nimi na czereśnie,do ogrodu,tam za Kraków.

Mam za swym okienkiem mały karmnik z drzewa,bo małe ptaszynki dokarmiać potrzeba.Wisi też słoninka zawsze na swym miejscu,by posilić sikoreczkę,gdy zgłodnieje troszeczkę.Małe ptaszki przylatują i za jedzenie śpiewem dziękują.

Zima długa i surowa,naszym ptaszkom ziarno chowa.Ptaszki głodne przyfruwają,i w okienko zaglądają.Nakarm ptaszki mój kolego,a tym sprawisz coś dobrego.

Pies jest jedyną istotą na świecie,która bardziej kocha Ciebie niż samego siebie.

Chociaż krowie dasz kakao,nie wydoisz czekolady.

Wróbelkowi serce rośnie,że wiosny doczeka,chociaż jeszcze droga do niej mroźna i daleka.