Szedł po drodze szpak do szkoły się uczyć, i tak sobie śpiewał: szpu- szpu, szpa- szpa, szpo- szpo, szpe- szpe, szpi- szpi... Taki śmieszny szpak, co uczyć się chciał.

Jestem sobie ogrodniczka, mam nasionek pół koszyczka, jedne gładkie, drugie w łatki, a z tych nasion będą kwiatki, kwiatki - bratki i stokrotki, dla Malwinki, dla Dorotki, kolorowe i pachnące, malowane słońcem.

Oczka zmruż, zaśnij już, śpij, już śpij...

Mój pies cztery łapy ma, każdą dziurę w płocie zna. Wie gdzie każda mysia norka i gdzie żyto jest w workach jest mały i śmiały. Po prostu pies the best.

Delikatność i piękno źródło miłosnej magii przyśpiesza tętna bicie nie daje trwać nostalgii. Jeśli kobiecie dajesz w purpurze polny mak jest to niepodważalny serca miłosny znak. Potem czułą kochankę z bojaźni wyzwoloną tulisz w czerwieni maków co pośród zboża płoną.

Orla siła...

Czegoś mi brak, czegoś wielkiego: twej obecności, dotyku Twego, twych uczuć młodych, słodkich jak miód, oczu kochanych, dźwięku Twych słów, smaku ust Twoich, ciepła oddechu, twej obecności, żartów, uśmiechu, codziennych spotkań, długich spacerów. Tkliwych pożegnań, błądzeń bez celu… Brak mi wszystkiego, wiec po co żyć? Chyba ze po to, by z Tobą być!

Żółty słonecznik w studnię zagląda: - Jasne słoneczko, jak ja wyglada! - Może jest nawet z mojej rodziny…. - Pomyślał robiąc figlarne miny. -Kto to? Dziewczynka tu spaceruje, promienny uśmiech twarz jej maluje.

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, leżała gitara z porwanymi strunami. Była samotna i bardzo cierpiała, bo bez strun przecież grać nie umiała.

Witajcie, kochane góry, o, witaj droga ma rzeko! I oto znów jestem z wami, a byłem tak daleko!:)

Wielbłąd na piaskach pustyni żyje, ma on i nogi, i ogon, i szyję. Wierszyki dla dzieci No i coś jeszcze, moje drogie skarby: ma on dwa duże, przepiękne garby! Po co mu garby? Bo gdy w drogę rusza i pośród piasków dopada go susza, to go nie martwią kaprysy pogody, bo ma w tych garbach mnóstwo smacznej wody.

Biedak słoń się bardzo smucił gdy z zakupów dzisiaj wrócił. Bo mógł kupić tylko szelki. Cóż - na spodnie był... ZA WIELKI! Parę wiader łez uronił, w końcu smutek precz odgonił, "Nie mam wcale wręcz zamiaru zmieniać swego cud-rozmiaru!"