Niczego się nie boję, nie lękam się nocy śmierci ciszy ciemności samotności zaskoczenia zawodu na kimś problemów życia Idę naprzód dalej jeszcze dalej niż tam gdzie sięga umysł

Liść żółty Liść mały Zagubiony, samotny Niepogodą wytargany Wezmę go sobie Wezmę do domu Do suchego liści Włożę wazonu

Monotonia dnia A w niej tylko JA Szary poranek Szary dzień Ulicą za mną idzie Szary cień Czasem unosi Do góry głowę Spogląda w chmury Jakby z nich chciał Wyczytać dla mnie szarą pogodę

no banaaaaanów sie najadłem to czas na drzemkę :)

Kobieta… słodycz trwale zmieszana z goryczą, wrażliwa delikatność, w której mieszka siła, gesty, które odepchną, oczy co zachwycą, czułe szepty, a po nich wymówka niemiła…

To nie bajka To nie sen To jest noc A nie dzień To nie potok Górskiej wody Burza szumi Deszczem chłodzi Grozi gromem Huczy rykiem Umrze szybko Już przed świtem Tak w oddali Zginie, zniknie Gdzieś odejdzie i ucichnie

To nie bajka To nie sen To jest noc A nie dzień To nie słowa Tylko szept Zamknij okna Burzy dźwięk To nie błękit To jest granat Chmurne nieba Runą zaraz Wiatr ugina Tęgie drzewa To szalona To ulewa Uderzyła Błyskawica Rozjaśniła Blade lica

Myśląc, że jest się pępkiem świata - łat­wo stać się kłębkiem nerwów

Wow ale widok, od samego patrzenia można dostać lęku wysokości :)

We mgle – nad ziemią rozpostartą, pośród myśli lekko płynących jak białość obłoku na niebie wschodzącym - czerwień otwiera drzwi błękitu… …który puka, w imieniu świtu.

W Polsce zawsze tak bywało Śniegiem zimą zasypało Czy panowie, czy też panie Używały kiedyś sanie. Kiedyś ludzie byli prości I czerpali w tym radości, I nikogo nie dziwiło Że tak zawsze tak tu było. Czasy bardzo się zmieniły, Śniegi mądrych zaskoczyły I uczonych wielu bada Czemu śnieg tu u nas pada.

Domy niby kupki śniegu, jeżą soplem się na brzegu. Biała trawa i ulice, biała cała okolica niewzruszona cicho śpi. Gdzieś z komina frunie dym.