Spoglądać w górę, sięgać myślą po­za gra­nice widzial­ne­go świata... i wzno­sić się wyżej... zaw­sze wyżej.

Oj, śliczne nasze góry, oj jakże was pochwalę, oj ra­dy wam nie dały cep­ry ni górale.

Człowiek z człowiekiem się nie zej­dzie, ale góra z górą zawsze.

Bez wiary po­tyka­my się o źdźbło słomy, z wiarą prze­nosi­my góry.

Szczęśli­wym jest ten, kto przy zachodzie słońca cie­szy się wschodzący­mi gwiazdami.

Jak słońce to­pi lód, tak dob­roć usu­wa niepo­rozu­mienia, nieuf­ność i wrogość.

Zacznij­my od no­wa, niech ru­nie kłam­stw mur. Po­pat­rz oto słońce wychodzi zza chmur...

Żaden pro­mień słońca nie gi­nie, lecz zieleń, którą on budzi, pot­rze­buje cza­su, aby wzrosnąć.

Trwaj tyl­ko w słońcu, bo nic piękne­go nie rośnie w ciemności.

Miłość po­cie­sza jak słońce po deszczu.

Kochać i być kocha­nym to tak, jak­by z obu stron grzało nas słońce.

Lud po­winien bro­nić swoich praw tak, jak murów swe­go miasta.