Wśród owadów pol­nych czuję się cza­sem jak bied­ronka bez kropek.

Ru­mieniec z uśmie­chem uciek­li z twarzy w oczach od­dział ma­rynarzy dry­fuje po wzburzo­nym morzu łez a w Ser­cu zda­je się sta­do ko­ni biec

Jeśli chcesz uj­rzeć coś war­tościowe­go, nie pod­noś głowy, nie szu­kaj te­go na piedes­tałach. Praw­dzi­we pe­rełki uk­ry­te są wśród kurzu i spo­wite mgłą zapomnienia.

Pośród szu­mu wie­rzb słychać dźwięczny głos to o ludzkiej piel­grzym­ce bal­ladę snu­je kos, a so­wa jak to zwykła mieć w zwyczaju po­huku­je o wyjątko­wości człowie­cze­go gaju...

biegała po łące. marzyła o biedronce. świer­szcza spotkała, i się zakochała.

Sko­ro z jakąś dziew­czyną roz­ma­wia ci się dob­rze tyl­ko przy pi­wie, to nie jest to dziew­czy­na dla ciebie.

Nie wiem, co to poezja, jest w niej coś z las­ki Mojżesza: stru­mień dobędzie ze skały, umie za­bijać i wskrzeszać

Cho­ciaż jes­teśmy jak te ziar­nka pias­ku na pus­ty­ni, to cóż war­ta byłaby pus­ty­nia, bez swoich ziarenek...

Bu­jany fo­tel i buj­na wyob­raźnia, zabójcze połącze­nie, dające buj­ny bu­kiet myśli...

To nie od drze­wa za­leży gdzie wy­ras­ta, jed­nak od te­go gdzie wy­rosło za­leży to ja­kie jest i ja­kie rodzi owoce.

Jak się żyje w we­sołym mias­teczku, nie sposób pow­strzy­mać się od śmiechu.

Człowiek, który pot­ra­fi roz­ma­wiać z drze­wem, nie pot­rze­buje psychiat­ry. Nies­te­ty spo­ro ludzi uważa inaczej.