Ludzie są jak kwiaty: stworzeni do tego, aby się rozwijać.

Kwiat - to pośred­nik miłości, do­noszący ad­re­satom w imieniu wy­syłających: On (lub Ona) pragnie.

Na to się prze­cież żyje, aby zry­wać kwiaty rozkoszy.

By­wają wędrow­cy, którzy mylą kwiaty z gwiazdami.

Ro­man­tyzm to bunt kwiatu prze­ciw­ko swoim korzeniom.

Każdy człowiek jest in­nym kwiatem w og­rodzie wszechświata. Dla­tego ema­nuje niepow­tarzal­nym pięknem.

Kwiaty są piękny­mi słowa­mi i hierog­li­fami na­tury, który­mi da­je nam ona poz­nać, jak bar­dzo nas kocha.

Kwiat szczęścia naj­piękniej roz­kwi­ta, gdy op­ro­mienia go światło miłości.

Są ludzie z duszą zrzędną, przez ta­kich kwiaty więdną.

Ciało ko­biety kar­mi się pie­szczo­tami jak pszczoła nek­ta­rem kwiatów.

Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale ser­ca są, aby kochały.

Jeśli zry­wając kwiaty, nie masz prag­nienia ob­darzyć ni­mi ko­goś, le­piej przejdź mimo.